zondag 17 november 2013

Cozy



Monica does not mind dark days when the house is cozy...
schreef de Amerikaanse Mimi over mij, op haar blog over ons huis een tijdje geleden.

Cozy: gezellig, huiselijk, knus, behaaglijk.

Dat klopt wat ze schreef, want inderdaad vind ik donkere dagen niet erg,
omdat ik dan ons huis het allergezelligst vind.
Lampen aan, verwarming aan, kaarsen aan
en wil ik het nog coziër (dat is natuurlijk geen juist woord, maar staat wel grappig)
dan steek ik ook nog de haard aan (uiteraard gaat dan wel die verwarming uit natuurlijk ;-))
 Helemaal cozy en ik geniet!!
De waxines zijn hier niet aan te slepen, ik koop 2 zakken à 100 stuks in de week.
Ze branden door het hele huis, zelfs in het toilet.


Dit is trouwens een mooie oude waterkruik die ik vorige week heb gekocht
tijdens de open dagen bij De Potstal.
Een supermooie winkel en ook het woonhuis, waar je tijdens de open dagen
mocht kijken, is echt prachtig.
Het houten kralenkoord kocht ik afgelopen zomer in Brugge.



De houten bak is weer zo'n gelukstreffer van de kringloopwinkel.
Voor maar 6 euro liet ik die natuurlijk niet staan.
Ik vind m hartstikke leuk met dat oortje eraan.
Er stond eerst iets anders in, maar toen ik thuiskwam met die waterkruik,
(waar ga ik dat in vredesnaam weer neerzetten???)
zag ik de houten bak en dacht, jaaaa daar dus in!!!


Op de oude ronde koffer liggen deze twee kleine maskertjes, die ik uit Venetië meenam.
Er zit een oud plakbiljet op de koffer waar Venezia op staat,
dus dat matcht wel weer leuk zo met elkaar.


De twee oude kruiken die ook op de sidetable staan.


En mijn mooie stenen bemoste poer, waar ik nog steeds heel blij mee ben.
Als ik thuis ben, brandt er altijd een waxinelichtje in, dat staat zo leuk.


De houten eend (uit Brugge) is verhuisd van de sidetable naar de keuken,
omdat ie plaats moest maken voor die houten bak met de waterkruik.
Eigenlijk komt ie hier ook veel beter uit, vind ik zelf.
Prima plekje op de oude radiator onder de koperen pannetjes.
Ik hou wel van een beetje koper in huis,
 niet teveel, maar subtiel, het staat wel warm.


Zie ook hier op deze foto, een koperen koeienbel,
 met bovenop de kast een koperen brandertje.
Eigenlijk hoort bovenin
van die aromatische olie en dan daaronder een kaarsje,
maar ik doe altijd een waxinelichtje in het bovenste schaaltje,
dan verlicht dat het koperen bordje en dat is een mooi gezicht als het donker is.
Samen met het bekende bewerkte vaasje komt alles van de kringloopwinkel.


Kransje van rozenbottels is toch wel mooi ingedroogd,
het is toch alweer een aantal weken geleden dat ik die gemaakt heb.


Deze egelvis heb ik in Venetië gekocht.
Toen we naar huis gingen en we op het busstation stonden,
zag ik ze liggen in een grote bak buiten bij een souvenirwinkel.
Gelukkig zat er een koordje aan om m op te tillen,
want geloof me, die stekels zijn heel hard en heel scherp,
het doet echt pijn aan je handen.

De meneer van de winkel verpakte hem voor me in dik krantenpapier 
en toen moest ie dus nog mee het vliegtuig in, in de handbagage.
Wij zetten onze tas netjes in een hoekje van de bagageruimte
en dan maar hopen dat niemand ging proppen met hun bagage,
ik was echt bang dat ie stuk zou gaan.
Ik heb de hele tijd de tas angstvallig in de gaten gehouden,
ik kon toch moeilijk zeggen:
"Meneer, doet u een beetje voorzichtig met mijn tas, want er zit een vis in"
Dat komt best een beetje vreemd over he ;-)
Toen we weer in Amsterdam waren, heb ik meteen gekeken,
maar gelukkig had ie de terugreis overleefd.
Ik heb thuis wel de lelijke wiebeloogjes eraf gehaald, die eropgeplakt zaten.
Liever geen ogen dan van die lelijke nepogen.


Ik dacht altijd dat dit kogelvissen waren, maar toen ik op internet keek,
kwam ik erachter dat dit een egelvis is.
Ze worden wel vaak verward met kogelvissen,
maar die dragen geen stekels op hun huid.

Egelvissen kunnen hun stekels laten bewegen
en hebben een sterke bek, waarmee zij hun prooi kunnen vermorzelen.
Egelvissen kunnen net als kogelvissen hun lichaam opblazen
door water of lucht in te slikken, waardoor zij tot een bal opzwellen.
Hun sterk toegenomen volume en scherpe stekels
beschermt hen tegen aanvallen van roofvissen.
Gewoonlijk liggen de stekels plat tegen het lichaam,
bij gevaar worden ze dus opgericht.
Voor consumptie zijn ze niet geliefd.
Gedroogde en opgeblazen exemplaren worden verkocht als souvenir.

Op Youtube vond ik een kort filmpje waar heel mooi te zien is,
hoe de vis van een opgeblazen toestand weer normaal wordt.
Apart visje he? Hij zou in je grote teen bijten brrrrr ;-)


Zijn er trouwens nog veel dames naar de sfeerdagen van Seizoen&Stijl geweest?
Ik kon helaas niet, ik was erg druk de afgelopen dagen.
Toch ben ik tussendoor al begonnen met het verven van de bovenverdieping
De balkonkamer staat voor de helft in de kalkverf.


Klein glimpje van de kleur op de wand,
het is Sculptura van Carte Colori en ik vind het heel mooi geworden.
Volgende week zal ik het laten zien, als de kast ook geverfd is,
daar ga ik een dezer dagen aan beginnen.


Veel mooie woonwinkels houden deze periode sfeerdagen.
Ik heb nog twee leuke adressen voor jullie, die zeker een bezoekje waard zijn.

De Stamkamer in Lienden houdt 28,29 en 30 november open huis.
http://www.destamkamer.nl/

En bij Sober&Sjiek in Rhoon worden ook op 28,29 en 30 november
de wintersfeerdagen gehouden.
http://soberensjiek.nl/
https://www.facebook.com/soberensjiek



Bij Sober&Sjiek was ik vorig jaar voor 't eerst (voor mij ook niet echt naast de deur)
maar het is echt een hele mooie winkel waar je veel inspiratie op kunt doen.
Ik wil graag naar beide winkels, nou ik kijk wel hoe ik dat ga doen!!

Ik vond het wel leuk om deze adressen te melden in deze cozy post,
want cozy zijn ze zeker!!



Ik wens jullie allemaal een cozy zondag!!!!!

Liefs Monica

Gepost door op 45 opmerkingen:

vrijdag 8 november 2013

Ons hotel en dankwoord aan Carte Colori


Mijn laatste post over onze fantstische gewonnen stedentrip naar Venetië.
Het prachtige hotel Palazzo Abadessa http://www.abadessa.com/
ligt in de wijk Cannaregio (ook een heel leuk winkelgebied trouwens)
Het hotel is gevestigd in een 16e eeuwse voormalige dogenresidentie
met uitzicht op de gracht van Santa Sofia.



De entree aan de zijkant van het hotel en een stukje van de prachtige tuin.


Het hotel telt 15 kamers en is geheel ingericht met antieke meubels,
lampen van Muranoglas en Perzische tapijten.


Wat een ontvangst met een fles heerlijke Prosecco.
Lekkere zachte dikke badjassen en sloffen lagen voor ons klaar.




De kamers in het hotel zijn ook voorzien van origineel 18e eeuws meubilair
en zijden stof tegen de wanden.


Dit zag ik als ik recht uit het raam keek.


Dit als ik naar links keek...


... en dit als ik naar rechts keek.


Foto van de gang op de eerste verdieping.


Foto van de ontbijtzaal, waar we heerlijk hebben ontbeten,
met klassieke muziek op de achtergrond.
Zo fijn om op deze manier je dag te beginnen,
ik ben natuurlijk helemaal niet gewend om zo ontspannen te ontbijten
(met 3 kinderen, die normaal nogal aanwezig zijn ;-))


Het ontbijt was heerlijk en koffie of thee werd aan tafel geserveerd.


De andere kant van het hotel (waar ook de entree zit) heeft een prachtige binnentuin.
Als het mooi weer is, kun je natuurlijk heerlijk in de tuin ontbijten.



Ik heb genoten van het prachtige hotel, 
 het is net of je in een museum logeert, de mensen die er werken zijn ontzettend aardig
en spreken heel goed engels.

Wat heb ik toch genoten van deze prachtige inspirerende stad.
Het is een stad waar iedereen veel van zou kunnen leren.
Venetië is veel meer dan alleen het San Marcoplein.
Je moet het zien als een heleboel kleine eilandjes,
die met bruggetjes over de waterstraten verbonden zijn,
daardoorheen stroomt het Canal Grande.

De stad is verdeeld in zes wijken
Cannaregio, Santa Croce, San Polo, Dorsoduro, San Marco en Castello.
De eilanden in de lagune ( waaronder Murano, Burano en San Michele,
waar ik ben geweest) vormen een zevende buurt.

De stad telt meer dan 150 oude kerken, tientallen oude pleinen 
en honderden monumentale palazzi.
De gebouwen in Venetië zijn tussen de 100 en 1000 jaar oud.

Het echte Venetië ligt niet op het San Marcoplein,
je moet het zelf ontdekken in de achteraf straatjes,
waar je ineens heel Venetië voor jezelf kunt hebben, doe dat ook, ga op ontdekkingstocht!!
Wat mij echt opviel was de stilte, je hoort echt niets, zo apart.

Hou je van winkelen, dan zit je ook goed.
In Venetië hoort winkelen er gewoon bij, in alle wijken vind je leuke winkelgebieden.
Omdat de stad zo kleinschalig is, zijn er nog steeds veel winkels
met onverwachte produkten.
Ten westen van het San Marcoplein, vind je prachtige modezaken
met couture en designmerken.
In andere wijken vind je genoeg winkels met wat meer ' normale' prijzen.
Ik heb ook veel leuke zaken met kindermode gezien, zo leuk.
Winkels met de mooiste schoenen en de prachtigste tassen.
Ik ben nu echt voor de souveniers gegaan,
maar ik wil de volgende keer ook eens fijn een middagje gaan shoppen.

In Venetië wonen vraagt offers: geen auto bij de hand, geen disco´s,
sjouwen met boodschappen of kinderwagen over oneffen bruggetjes
en smalle steile trappen ( voor mensen die slecht ter been zijn, geen aanrader)
wonen in een onpraktische woning.
Voor lang niet iedereen is er werk of een huis en veel jongeren trekken naar het vasteland,
omdat ze toch een auto voor de deur willen.
Woningen zijn voor de Venetianen schaars en duur.
Steenrijke Japanners, Amerikanen en Italianen kopen appartementen op,
waar ze mischien maar een paar weken per jaar wonen.
Tussen 1966 en 2006 is het aantal inwoners gehalveerd tot 62.000.
Per dag krijgt Venetië gemiddeld bijna zijn eigen inwonertal op bezoek,
in de vorm van toeristen.


De golfslag van de gemotoriseerde scheepvaart, blijft een ramp voor de fundering
van de oude palazzi.
Alles gaat hier via het water, o.a. de bevoorrading van winkels, hotels en restaurant,
het ophalen van vuilnis,
ook de nooddiensten, zoals ambulanceboten, politieboten en brandweerboten,
alles gaat via het water.
Er is een maximale snelheid ingesteld om hopelijk de schade in te dammen.
7km/uur voor priveboten en 11 km/uur voor de waterbussen op het Canal Grande.
Op smallere kanalen geldt zelfs een maximale snelheid van 5km/uur.
Op de lagune mag 20km/uur.
Alleen de nooddiensten mogen de maximale snelheid negeren.
Als je dan ineens zo´n ambulanceboot met loeiende sirenes voorbij ziet razen,
trekt dat uiteraard veel aandacht.



Bovenstaande foto nam ik in een winkel in de buurt van San Marco,
een winkel met verfprodukten en prachtige kleurpigmenten in de etalage.

Ik vind het echt geen wonder dat Carte Colori in deze stad 
de meeste inspiratie vindt voor hun produkten.
Dat hier de liefde voor kalkverf, de kleuren en Venetiaans stucwerk is ontstaan.
De basis, voor de kalkverven van Carte Colori, wordt op traditionele wijze in Italië geproduceerd.
Carte Colori gebruikt als bindmiddel marmerpoeder
en niet een synthetisch bindmiddel zoals bij andere kalkverven het geval is.

Ik vertelde in mijn vorige post al over het stucco in het dogenpaleis
en ook dat het overal in Venetië terug te vinden is.



Kijk goed naar de muren in de bovenstaande trappenhuizen... prachtige wandafwerking.




... en naar het prachtige stucwerk op de pallazi.

Carte Colori ontwikkelde Coristil,
waarmee wij hier ook zulke prachtige muren kunnen maken.
Ik heb een mooi instruciefilmpje over het aanbrengen van Coristil.


Coristil wordt kant en klaar geleverd en is verkrijgbaar in alle Carte Colori kleuren.


Carte Colori blijft constant in ontwikkeling, ook met de kalkverf.
Momenteel wordt er druk gewerkt aan een nieuwe kleurenkaart Vintage Ashes.
In samenwerking met De Violier http://www.deviolier.com/deviolier/home
Een kaart met prachtige nieuwe kleuren gebaseerd op de natuur.
Ik vind de kleuren echt mooi!!



Ik ben enorm dankbaar dat ik deze fantastische prijs gewonnen heb.
Wij hebben zo genoten van de dagen en van het prachtige hotel.

Ik las in een boekje een mooie zin..
Wie Venetië echt leert kennen, wil vooral terugkomen.

En dat klopt!!!


Henri en Meta, heel, heel, heel erg bedankt voor deze prachtige prijs,
wat ben ik toch een geluksvogel!!
Ik ben helemaal verliefd geworden op deze stad!!

Voor mijn volgers heb ik nog een mooi achter-de-schermen-filmpje
van meneer en mevrouw Carte Colori over hun prachtige merk!!


Liefs Monica



Gepost door op 36 opmerkingen:

zaterdag 2 november 2013

Dag 3 San Marco



bron: Wikipedia

De Laatste dag, natuurlijk ... het San Marcoplein.
De centrale plaats van Venetië, een van de mooiste pleinen ter wereld
en met z'n 180 meter lengte het grootste plein van de stad.
Samen met de sterattracties Basilica San Marco, de Campanile
en het Dogenpaleis één van de belangrijkste bezienswaardigheden van Venetië.

Wij zijn vroeg gegaan, omdat het onze laatste dag was 
en wij die zo goed mogelijk wilden benutten.
We besloten eerst naar de Campanile te gaan.


Bovenop de 96 meter hoge klokkentoren (met lift) heb je een fantastisch
uitzicht over de stad en de lagune.
De toren die ooit dienst deed als vuurtoren, wachttoren en martelkamer,
stortte in 1902 in, maar werd meesterlijk herbouwd naar 
het 16e eeuwse ontwerp met zoveel mogelijk gebruik te maken
van de oorspronkelijke stenen.

Het uitzicht zal in de zomermaanden, bij helder weer, veel mooier zijn
dan op mijn foto's, maar het was dus nog vroeg en rond het middaguur
trok de lucht pas open en kwam de zon door.
Misschien hadden we dit beter als laatste kunnen doen, 
maar al met al heb ik toch genoten van het uitzicht.


Het Dogenpaleis (Palazzo Ducale)


San Marcoplein met zijn vele terrassen en onder de galerij allemaal winkeltjes.


De kerk Santa Maria della Salute (één van de bekendste blikvangers van Venetië).
De kerk werd gesticht aan het einde van de pestepidemie in 1630.
Meer dan een derde van de bevolking bezweek voor de 'zwarte dood'
De senaat besloot een kerk te bouwen om de Heilige Maagd
te bedanken voor het eindigen van de epidemie.

bron: Wikipedia

De San Marco basiliek wordt beschouwd als één van de mooiste basilieken van Europa.
Hij is rond 1060 gebouwd om het lichaam van de heilige Marcus zijn laatste rustplaats te gunnen.
Het heeft de vorm van een grieks kruis en op alle uiteinden 
en op het kruispunt zijn koepels aangebracht.

Het is een schitterende, grandiose basiliek, met stijlen uit verschillende tijdperken:
Byzantijns goud en gotische spitsen,
Romaanse rondbogen en islamitische koepels,
die getuigen van de internationale roeping van Venetië

De vloeren, muren en koepels zijn geheel bekleed met mozaïeken
met voorstellingen uit het leven van Christus en van Sint Marcus
en beslaan meer dan 4000 m2.


Mozaïek van het trapportaal met de verheerlijkte Christus en het laatste oordeel.


bron: Wikipedia

In de kerk mocht je geen foto's maken, vandaar een paar foto's van het interieur van internet.
Hierop zijn goed alle mozaïeken te zijn.
Ik denk wel een paar eeuwen werk, niet te geloven zo mooi!!


Vergeet ook vooral niet naar de vloer te kijken (deze foto's maakte ik wel zelf)
De mozaïeken van veelkleurig marmer die de bodem van de basiliek bedekken als een oosters tapijt,
tonen 2 verschillende technieken, beide zijn goed te zijn op de bovenstaande collage.

Het opus tesselatum, waarbij regelmatig afgesneden steentjes van verschillende grootte
werden gebruikt en het opus sectile, waarbij zeer kleine onregelmatige
blokjes van verschillende soorten steen werden gebruikt.
Deze laatste techniek werd vooral toegepast bij meetkundige motieven
en afbeeldingen met dieren.

Bij de hoofdingang van de basiliek is de trap naar de eerste verdieping,
hier bevindt zich het Museo Marciano en de Loggia de Cavalli,
hier zijn o.a. de originele vergulde paarden te zien
en het terras met een mooi uitzicht over het plein.


11e eeuwse icoon, de Madonna Nicopeia,
de meest vereerde afbeelding van de basiliek.


Fragmenten van oude mozaïeken, echt schitterend.


De verguld koperen paardengroep,
die doge Enrico Dandolo  in 1204 uit Constantinopel naar Venetië meebracht.
Ze zijn in Constantinopel gestolen van de gevel van het Hippodroom (de paardenrenbaan).
Dit is waarschijnlijk een Grieks of Romeins werk uit de 4e eeuw v. Chr.
De paardengroep is het symbool geworden van de macht van Venetië.
Door milieuvervuiling zijn de originele in 1982 verplaast naar het kerkmuseum
en vervangen door bronzen kopieën.

Op bovenstaande foto van de basiliek (van wikipedia) zijn  de replica's te zien.
Momenteel staat er een steiger, vandaar dat ik een foto van Wikipedia gebruikt heb.


Hier nog even te zien, met steiger, dit zijn dus de bronzen replica´s.


Uitzicht vanaf de loggia op het San Marcoplein.
Lekker rustig is het he? Ik heb begrepen dat in de zomermaanden de wachttijden
om binnen te komen, kunnen oplopen tot 2 uur, vooral bij het Dogenpaleis.
 Ik moet er niet aan denken, wij liepen nu zo naar binnen.

Tijdens hoog water overstroomt vooral Piazza San Marco en de Basiliek,
omdat het plein zich op een lager niveau bevindt dan de rest van de stad.
Het water bereikt vaak een hoogte van een halve meter.
Geïmproviseerde loopbruggetjes van houten vlonders stonden al klaar
aan de voorzijde van de Basiliek.
Nu kon je daar gewoon even lekker op zitten.
Toch lijkt het mij bijzonder om te zien, als het plein onder water staat.


Klokken toren (Torre dell ´Orologio)
Deze klokkentoren staat aan de noordzijde van het plein
met direct onder het gewelf de toegang naar de belangrijkste winkelstraat van Venetië.
Boven de arcade bevindt zich de grote, blauwe geëmailleerde en vergulde klok.
Deze klok is gericht op de baai en geeft de uren 
en fasen van zon, maan en sterren aan.
In het bovenste deel bevindt zich de Marcus leeuw.
Helemaal bovenop staan 2 mechanische bronzen figuren, de Moren genaamd.
Al 500 jaar slaan zij elk uur met een hamer op de grote klok.
Wij waren net de Basiliek uit toen het 12 uur werd, mooi om te zien!!

De lucht begon open te trekken en het zonnetje kwam tevoorschijn.
Tijd voor koffie.
Daarvoor liepen wij de hoek om, de winkelstraat in.
Daar zijn genoeg Italiaanse koffiebarretjes.
Natuurlijk konden wij er ook voor kiezen om op het San Marcoplein wat te gaan drinken,
maar het is algemeen bekend dat je je daar scheel betaalt voor een kopje koffie,
is er live muziek bij, betaal je daar ook nog een flinke toeslag voor.
Wij deden net als de Italianen doen,
staand aan zo´n koffiebar je bestelling doen en nuttigen.
Net zo leuk en misschien nog wel gezelliger ook.

Wij betaalden daar 7,50 euro voor een cappuccino, een gewone koffie
en een Spritz, dat is niet het brosse koekje dat wij hier kennen,
maar een populair alcoholisch aperitief uit de regio Veneto.


Het bevat de ingrediënten: Aperol, bruisend bronwater, Prosecco,
een schijfje sinaasappel, een olijfje en ijsblokjes.
Bijna elke stad in deze regio kent z´n eigen variatie.
Daar kregen we dan ook nog een schaaltje nootjes bij.
En dat alles voor maar 7,50!!


Tijd voor een bezoek aan het Dogenpaleis (Palazzo Ducale)
Het paleis van de Dogen (Venetiaanse staatshoofden en tevens leider van de Katholieke kerk)
Het huidige paleis is gebouwd tussen 1309 en 1424,
maar de fundamenten dateren uit de 9e eeuw.


De muren zijn bedekt met rood marmer uit Verona (tegenwoodig roze)
en grijs marmeren steen uit Istrië, gerangschikt in een patroon van kleine vierkanten
en ruiten, zodat in het midden een kruis ontstaat.
Binnen in het paleis kijk je je ogen uit, aan alle kanten zie je schilderijen,
beelden, stucwerk, bladgoud en andere kunstschatten.
Schilderijen van Veronese en Tintoretto zijn in diverse ruimten aanwezig.
Beroemde schilders als Bellini, Carpaccio, Titiaan en Tiepolo
hebben eveneens een bijdrage geleverd.


In het Museo dell Opera (vlakbij de kassa) staan de originele
14e eeuwse kapitelen van de zuilengalerij en gevelstukken van Istrisch steen.
De meeste die je buiten ziet zijn replica´s uit de 19e eeuw.


Mooie zuilengalerij op de binnenplaats.




Een antieke gondel.


Scala dei Gigantie (reuzentrap) een ontwerp van Antonio Rizzo, 
werd in de 15e eeuw gebouwd, om de vele staatshoofden in het paleis
te kunnen ontvangen en voor ceremonies.
Standbeelden van Mars en Neptunus, die de beheersing van Venetië
over het vaste land en de zee symboliseren, flankeren de hoogste trede.
Boven de middelste poort is de leeuw van Marcus afgebeeld.


Waanzinnig he, allemaal pracht en praal!!

Op de eerste verdieping begint een reeks grote zalen,
die voornamelijk in de 14e eeuw werden verfraaid met meesterwerken 
van Venetiaanse kunstenaars.
Je mocht niet overal foto´s maken en daar werd streng toezicht op gehouden.


Prachtig trappenhuis, schitterende kunstwerken tegen het plafond
met stucco omlijstingen al dan niet verguld.

Stucco is een mengsel van gebrande kalk en water waaraan 
substanties toegevoegd kunnen worden als ongebluste kalk, caseïne,
marmermeel, pozzolaanaarde en zand.
Het resultaat is een gemakkelijk te modelleren pap, die erg snel stolt
en harder wordt dan marmer.
De decoraties moesten daarom wel snel worden gemaakt.
Overal in venetië is stucwerk te vinden, op verschillende manieren toegepast
zoals, sierlijsten, kroonlijsten, sierranden, voetstukken, deurstijlen,
dwarsbalken, guirlandes, nissen en medaillons met rondom basreliëf.
Men kon zijn fantasie laten gaan.




Een prachtige fresco.


Sala del Maggior Consiglio (zaal van de grote raad)
Foto stiekem genomen, ik vond dit echt niet meer normaal, zooo mooi!!!

Op de muur Het Paradijs van Tintoretto.

bron: wikipaintings

Het Paradijs meet 7,45 bij 24,65 cm en is het grootste schilderij ter wereld.
De schilder was al ver in de 70 toen hij dit meesterwerk
samen met zijn zoon maakte.
Tintoretto begon in 1588 aan de opdracht en voltooide het in 1592.


De vloer is van Venetiaans terrazzo-marmer.



Hier aan de achterkant van het paleis verbindt de Brug der Zuchten
het paleis met de gevangenis (Prigione Nuove)

bron: campontour.nl

De 'zuchten' waarop de naam duidt gaat om de sombere zuchten
van de veroordeelden die vanaf de brug door de venstertjes een 
laatste blik op hun geliefde stad Venetië wierpen.



De gevangenen die hier in de piombi zaten hadden het nog goed vergeleken
bij de zware criminelen, die wegrotten in de pozzi,
de donkere vochtige kerkers op de begane grond.
De bekendste gevangene is Casanova, die hier in 1755
na 15 maanden  gevangenschap, op spectaculaire wijze wist te ontsnappen,
via de zware loden daken.




Deze foto nam ik boven de Porta della Carta (de uitgang van het Dogenpaleis)
Doge Francesco Foscari knielt voor de Marcus leeuw.


Paleochristelijk bas-reliëf met twee griffioenen (ook bij de Porta della Carta)


We hebben deze dagen echt keuzes moeten maken, wat we graag wilden zien.
Zo had ik ook nog graag naar het mondaine strandeiland Lido gewild,
naar Ca d' Oro (zo dichtbij ons hotel en toch geen tijd voor gehad).
Ik had ook graag de Joodse wijk het Ghetto overdag willen bekijken,
de kerk Santa Maria della Salute van binnen willen zien,
naar de Accademia gewild (dit museum bezit s' werelds grootste
collecties van Venetiaanse meesters)
Naar een theater gaan, lijkt mij ook een belevenis.

Kortom... ik moet gewoon nog een keer terug.
Ik hoop volgend jaar nog een keer en dan zou ik weer voor de maand oktober
kiezen, de temperatuur was heerlijk, gemiddeld 20 graden.
Ik vind het een ideale maand om Venetië te bezoeken, niet te druk.
Het Dogenpaleis is een absolute must als je in Venetië bent, echt waanzinnig!!!
Ik wil het nog een keer zien.


Foto van een verkoper van souveniers bij Piazetta San Marco.



Ik kreeg een tip van Meta van een heerlijk lunchadres Vini al Bottegon
vlakbij halte Accademia, in de wijk Dorsoduro.
Dus stapten wij bij San Marco weer op de vaporetto.





Heerlijke Cicchetti (bitesize hapjes) en wijnen.
Allemaal zo lekker, dus heel moeilijk om te kiezen en dan met je wijn
in een plastic bekertje mee naar buiten nemen, mag ook binnen hoor trouwens,
dan krijg je een glas.




Heerlijk (hier ben ik dol op), we hebben zitten smullen
en ook genoten we van het uitzicht en het lekkere zonnetje!!


Daarna vaarden we weer naar halte Ca d' Oro om onze spullen op te halen bij het hotel.


Onderweg gemaakt, nog een mooie foto van de Rialtobrug.
In de buurt van ons hotel nog snel wat laaste souveniers gekocht voor thuis.
Bij het hotel nog een praatje gemaakt met de aardige dame van de receptie
en toen werd het toch echt tijd om terug te varen naar Piazzale Roma.


De vaporetto komt aangevaren over het Canal Grande.
Op Piazzale Roma namen wij de bus van 18.00 naar de luchthaven van Treviso.
Ik vond het zoooo jammer, ik heb echt geweldig genoten van deze dagen.


Nou en daar staat ie dan weer!! Terug naar Nederland.
Anderhalf uur vliegen, eigenlijk ben je er zo!!

Ik mijn volgende en laatste post over Venetië, wil ik nog graag ons hotel laten zien.
Ook zo prachtig allemaal!!
Die zal niet zo lang worden als deze post hoor, pffff  het is wel veel he,
maar er is ook zoveel om te laten zien en ook zoveel te vertellen.
Dat maakt het bloggen ook weer zo leuk he, voor mijzelf was het best leerzaam,
want het vergde nogal wat voorwerk, het maken van deze post.
Ik vond het leuk om te doen!!

Een fijn weekend!!

Liefs Monica
Gepost door op 29 opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)